Trendwatcher van The Box Ursula trok de hele maand augustus van club naar feest, van festival naar party om hét hipste kapsel te spotten voor de Street Hairstyle Award van Got2B. Hier op ELLEgirl.nl houdt ze een dagboekje bij over haar avonturen.

'Het uitgaansleven: een fantastische wereld die zich opent na zonsondergang, als alle minderjarige kinderen in bed liggen, de hondjes zijn uitgelaten, de straat begint te zingen en alles mogelijk is. Samen met Berry mocht ik weer club hoppen en de event-kalender afwerken. 'Waar gaan we vanavond heen?!' Standaard vraag in augustus en alle TV-programma's waar ik normaal voor thuis zou blijven werden door een vriendelijke videorecorder automatisch opgenomen, want thuiszitten zat er die maand augustus niet in!

'Ik zie je om 23.30 uur op Centraal in A'dam!' Met mijn rode polkadot koffertje, zwarte schortje en opgedofte krullen stond ik al loerend te wachten op Berry. De Streethairstyle Awards worden inmiddels al drie keer per dag uitgezonden op The Box en aan alle kanten word ik herkend. Krijg vooral leuk commentaar, ongewenst of zelfs vervelend commentaar of word ik met grote ogen aangestaard. Gelukkig kwam Berry tot mijn redding en we namen meteen we de tram naar Panama!

'Filmen maar weer?', vroeg de filmploeg enthousiast bij aankomst en jawel, we were back in business. Snelwandelend namen we binnen een kijkje op de dansvloer, de kleine zaal, het toilet en de garderobe. Want we waren ervan overtuigd dat we vanavond dé coupe zouden vinden. De tijd begon te dringen, maar de hoop steeg toen Berry een geweldig Bob-Kapsel had gespot in de kleine zaal! Als een ekstertje werd hij door haar glimmende haar weggelokt en de cameraploeg en ik konden hem nog net (al sprintend) bijhouden.
Door de muziek kon ik niet verstaan wat er werd gezegd, maar bij 't zien van Berry's blije hoofd wist ik presies wat er aan de hand was. Het kapsel waar Berry een maand van wakker had gelegen hadden we eindelijk gevonden! Meteen werd er een snel TV-interview aan gekoppeld en onze presentatiekunsten werden weer danig op de proef gesteld. Maar: onze zinnen rolde als een knikkertje en fouten kon je op je buik schrijven! 't Was eindelijk perfect!

Veel zoekshots, nominaties en gezellige filmshotjes later was het tijd om de trein naar Delft te nemen. Door de dolle bende in Panama waren we gedwongen een latere trein te nemen met te veel slapende backpackers met morningbreath. Jak! Dat mocht de pret niet bederven: gedichten oplezend, zingend en dansend kwamen we het uur door en dijenkletsend sprongen we de trein uit. Op naar Speakers!!! Op goed geluk en met een wijsvinger in de lucht liepen we in één keer goed en ook het feest was nog in volle gang. Althans, zo te horen...

'Klop klop...' Geen reactie. 'KLOP KLOP!! OPEN DOEN!!!!!' Een boze meneer schudde 'néé' door een raampje in de deur... 'Nu is de maat vol!' Ik drukte mijn 'The Box-badge' tegen het kleine raampje en trok een dodelijk hoofd. Jajaja, de deur schoof langzaam open en de gemene kreet 'We zijn gesloten' werd naar ons toe gegild! Nu breekt mijn bontklomp... 'Maar schat, het is al 4 uur 's ochtends geweest', zei Berry opgewekt.
Verbaasd keek ik op mijn telefoon... Het was zelfs een paar dikke minuten na vieren! Méén je niet! Er stond ons nog maar één ding te doen, omdraaien en weglopen... Op naar het station! De trein wachtte inmiddels vol smacht en lanceerde ons naar Rotterdam waar we in een lekker bedje konden gaan dromen.'

Ursula