De laatste dag is aangebroken. Gisteravond hebben we ons familiegevoel versterkt door een rondje wat-vind-jij-een-typerende-eigenschap-van-de-ander. Het was een beetje gek maar zeker fijn. Daarna lekker slapen. Zoals ik al zei, het is de laatste dag en na een heerlijk ontbijt gingen we de stad in om inkopen te doen voor Harriet. Dat ging eigenlijk onverwacht snel en goed.

 

Twee taperecorders, lege CD’s, extra bandjes, oplaadbare batterijen en nog twee koptelefoons. Zo heeft ze een goeie start als ze er straks alleen voor staat. Naja, alleen? Plan helpt haar, Andrew coacht haar en wij blijven ook ons best voor haar doen. Na het inkopen doen voor Harriet gingen we lekker shoppen voor onszelf.

 

Voor Coen (beste vriend) een Afrika-achtig shirt voor als hij z’n massageworkshop krijgt (hihi), voor Koert een armbandje en een beddensprei met kussensloopjes (klinkt raar maar is 100% te tof), dat kan ‘ie wel gebruiken. Kralen voor in al m’n vrienden hun dreads en nog veel meer troep. Het shoppen was heel heftig op de krappe, overbevolkte minimarkt waar iedereen die een winkeltje had op ons af kwam gestormd en ons bestookte met hun koopwaar.

 

Eén van hen wilde koste wat kost met me trouwen en toen ik zei dat ik een vriend had mocht ik die van hem erbij houden. Heel aardig maar hij was m’n type niet. Toen de auto weer ingesprongen en vreselijk afgepeigerd en bezweet terug naar de guesthouse waar ook Harriet was gearriveerd.

 

Na een lekker broodje gaven we Harriet haar spulletjes. De verassing was wellicht iets te veel voor haar, de tranen bleven niet uit, heel lief. Ze gaat ons missen. Ook de ketting die ik voor haar heb gekocht, hebben we gegeven, ze was er gelukkig blij mee en deed hem meteen om.

 

Harriet krijgt haar eigen hyves zodat mensen haar zodat mensen haar kunnen steunen en dus maakte Lydia alvast een introfilmpje waarop ze zich voorstelt en alles uitlegt. Omdat internet het weer deed, lieten we haar meteen zien hoe hyves er uitziet. Ook heb ik lekker m’n mail gecheckt en werd weer 100% gelukkig toen ik Koert z’n mailtjes las. Daar had ik me zo op verheugd.

 

Daarna weer de auto in bij onze Hassan waarover ik mijn mening helemaal heb bijgesteld. Geen eikel dus maar een toffe gast. Go Hassan! Hij en John (in de andere wagen) reden ons terug langs het strand naar de helikopters. Onze helikopter zou om 7 uur gaan maar ging ineens pas om half 9. Toen we erachter kwamen hadden we al lang en breed afscheid genomen van Hassan & John. Conclusie we zitten er nog wel ff. Heerlijk schrijven met de heli tien meter verderop. Daarachter de stad op de bergen en aan m’n andere zijde de zee. Straks afscheid nemen van Harriet. Ik wil er nog niet aan denken…

 

 

De helikopterrit vond ik best eng. Het was pikkedonker, ik zag geen hand voor ogen en ik vond het allemaal wat wankel en onveilig voelen. Maar we kwamen veilig aan de overkant en pakten een taxi naar het vliegveldhotel om daar te eten en onze tijd uit te zitten. We hebben tussendoor nog ff gecheckt of niemand diamanten in onze koffers heeft gestopt. Gelukkig niet.

 

Na lekker eten en veel geouwehoer weer terug met z’n vijven en in één taxi! Lekker knus, op naar ‘t vliegtuig waar het natuurlijk weer bar lang duurde allemaal. Toen ik m’n handbagage moest laten checken, haalde de checkman het zakje steentjes uit een van m’n poi’s en brak de pleuris ff los, ik schrok me de klere.

 

Gelukkig na een korte uitleg mocht ik door naar de bodycheck en werd ik ff gevoeld door een chagrijnige chick. Toen lekker een slof peuken gekocht en sigaartjes voor m’n paps. Op naar Londen en dan naar Amsterdam. Daar waar paps en m’n Koertje me lekker komen halen. Yes!

 

 

Wederom in het vliegtuig, heerlijk geslapen  - na een tactisch spel met andere kapers op de kust die het op de drie stoelen hadden voorzien waar ik zojuist heerlijk op sliep. Ik werd wakker en kreeg direct ontbijt en heb nog ff lekker geouwehoerd. Nu gaan we alweer bijna landen en zijn we in Londen. Dan nog twee uurtjes en komt er weer een cultuurshock. Heerlijk!